Ieder betaalt zijn eigen personeel!

“Mag ‘tie een koekje?” vraagt de voor mij onbekende mevrouw, duidend op mijn hond.
“Waarom zou u haar een koekje willen geven?” antwoord ik terug. Stilte, die wedervraag had ze duidelijk niet verwacht.
“Zomaar, ik dacht misschien dat ze dat lekker zou vinden” was haar antwoord.
“Ja, dat weet ik wel zeker, die halve lab van mij vreet alles maar dat wil niet zeggen dat ze het ook krijgt, ze moet het wel verdienen”.

In dit geval heb ik nog mazzel dat mevrouw het vraagt. Er zijn ook mensen die de hond ongevraagd lekkers toestoppen. Het gevolg is dat de hond eerst iedereen op het veld of in het park even afstruint om te checken of er nog ergens iets lekkers uit die zakken komt alvorens zich bij mij te melden, àls ze zich al komt melden, want mijn voertjes winnen het uiteraard niet van het lekkers van anderen.

Dit soort taferelen zie ik vaak gebeuren als ik in het park loop, maar ook tijdens de training met mijn eigen hond. Waarom willen mensen zo graag andermans hond iets geven? Het is me volstrekt onduidelijk. De hond krijgt zomaar voor niets het lekkerste van het lekkerste terwijl ik toch echt moet werken voor de kost. Niemand die bij mij zomaar een zak met geld voor de deur legt.

Een hond moet wat mij betreft ook “werken” voor het voer. Niks komt voor niks en dat moet hij leren. Dat werken hoeft niet zo zwaar te zijn als het klinkt. Een simpele down oefening, kom voor oefening of blijven zitten is ook al werken. Afhankelijk van de leeftijd van de hond, de moeilijkheidsgraad, de uitvoering, de omgevingsfactoren (is er bijvoorbeeld veel afleiding) wordt de hond beloond.

Een hond is een hond en mag zich als hond gedragen in onze roedel, die weliswaar ook uit mensen bestaat, maar die gedragen zich op hondse wijze jegens de hond. Een hond is geen familie en zal dat ook nooit worden. Hij is personeel en personeel dat komt en dat gaat. Bij ons hebben de honden het geluk dat het komt en dat ze mogen blijven tot hun dood. Meestal is er al wel een nieuwe hond als er eentje overlijdt en anders wordt die aangeschaft. Natuurlijk is er verdriet maar het is niet hetzelfde verdriet als van een naaste familielid  die overlijdt. Familie is niet inwisselbaar, een hond wel. Als een kind “lastig” op te voeden is mag het blijven, maar een “lastig” op te voeden hond gaat, helaas voor de hond,  naar het asiel of op marktplaats en er wordt al gauw weer een nieuwe hond aangeschaft, hopend dat die gemakkelijker op te voeden is.

Een hond wordt bij ons dus behandeld als personeel. Personeel zit niet ongevraagd bij mij op de bank, personeel ligt niet bij mij in bed, personeel doet wat er van ze verwacht wordt en als ze dat goed doen verdienen ze het salaris en soms iets extra. Ik leer mijn honden apporteren zodat ze dingen voor me kunnen oppakken en brengen en mij zelfs helpen om de was aan te geven. Ik leer ze dirigeren zodat ze op mijn aanwijzingen een apport kunnen vinden. Ik leer ze speuren en hun neus te gebruiken, ik leer ze allerlei onzinnigheid omdat het zo leuk is om met je hond bezig te zijn en dat is gelukkig wederzijds! Ze worden zowel fysiek als mentaal uitgedaagd en als ze dat al  een klein beetje goed doen dan worden ze beloond met aandacht, met voer, met lekkers en soms met iets super lekkers maar uitsluitend door hun eigen werkgever en dat ben ik.

IEDER BETAALT ZIJN EIGEN PERSONEEL!

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *